SLO Przemków







aBc














     
  Warto zobaczyć
  Galeria Guzika
  Gry
  Muzyka
  Sport



  Kromka Słowa
  Liturgia Godzin
  Pismo Święte
  Czytania
  Gość diecezjalny



  Galeria
  Galeria






  Linki
  Linki






  Kontakt
  Kontakt






            
                
                                                                                                                                    

Postawy podczas liturgii


     Jesteśmy ciałem i duszą. Nasza postawa pokazuje, co odczuwamy. Nasz wygląd i zachowanie zewnętrzne pokazują, co myślimy i jak sie czujemy.

  TWÓJ WYGLĄD ZEWNĘTRZNY - zachowanie, postawa ukazuje twoje WEWNĘTRZNE NASTAWIENIE.

  Powinieneś wziąć to pod uwagę: przy chodzeniu, staniu, siedzeniu, przy klękaniu, przyklękaniu, ukłonie i składaniu rąk.

    Wygląd zewnętrzny

   Wygląd zewnętrzny jest najbardziej rzucającym się w oczy elementem posługi, a przez to jest pierwszym świadectwem składanym wobec zgromadzonych wiernych. Powinien więc na swój sposób podkreślać wielkość dokonujących się tajemnic. Msza Św. nie jest wydarzeniem sportowym, rozrywkowym, ani turystycznym. Ma ona inny, poważniejszy charakter. Dlatego domaga się odpowiedniego wyglądu tych, którzy w niej uczestniczą. O swój wygląd należy zatroszczyć się jeszcze przed wyjściem do kościoła. Najczęstsze braki dotyczą czystości oraz odpowiedniego stroju. Zazwyczaj nie da się tego uzupełnić w zakrystii kościoła, trzeba więc już z domu wyjść odpowiednio przygotowanym.

    W wypadku ministrantów należy zwrócić uwagę przede wszystkim na następujące szczegóły:
  - czystość rąk, twarzy, ubrania, butów;
  - uczesanie;
  - odpowiedni strój
(marynarka, sweter lub koszula, nigdy zaś tylko podkoszulek (T-shirt, polo); długie spodnie, nie sportowe);
  - odpowiednio ubrana alba albo komża, sutanka i kapturek (czyste, dobrze ułożone).

    Przed wyjściem do ołtarza ministranci powinni wzajemnie zwracać sobie uwagę na pewne nieprawidłowości i w razie potrzeby poprawić przesuniętą na bok komżę lub podwiniętą albę kolegi.

    Postawy liturgiczne

  - Postawa stojąca

    Liturgiczna postawa stojąca posiada dwie cechy charakterystyczne:
       - ciało i głowa wyprostowane,
       - ręce złożone na wysokości piersi (w niektórych wypadkach ręce mogą być inaczej ułożone, szczególnie ręce kapłana. Nigdy jednak nie są skierowane w dół, lecz w górę, ku Bogu).

     Ta zewnętrzna postawa nie może być urzędowa i sztuczna. Powinno ją przenikać odpowiednie nastawienie ducha. Ma wyrażać szacunek i cześć wobec Chrystusa i Jego tajemnic, ma być znakiem gotowości do wykonania zleconych nam zadań. Przyjmujemy tę postawę również wtedy, gdy wykonujemy uroczysty śpiew lub modlitwę (np. hymn, wyznanie wiary). Szczególne znaczenie ma postawa stojąca w liturgii Eucharystii oraz Liturgii godzin jako wyraz sprawowania kapłańskiego posłannictwa. Wszyscy wierni uczestniczą w nim na stopniu kapłaństwa wspólnego. W tym duchu gromadzą się wokół ołtarza jednocząc się z Modlitwą i Ofiarą Najwyższego Kapłana Jezusa Chrystusa oraz włączając się w modlitwę i ofiarę Kościoła, którego szczególnym przedstawicielem jest kapłan sprawujący Najświętszą Ofiarę. Dlatego w czasie wszystkich modlitw mszalnych, przede wszystkim zaś w czasie Modlitwy eucharystycznej wraz z jej doksologią, kiedy naszą jedność z kapłanem wyrażamy świadomym "Amen", przyjmujemy postawę stojącą, podobnie jak kapłan, klękając tylko na słowa konsekracji. Taka bowiem postawa najlepiej wyraża kapłański charakter czynności, która jest sprawowana. Postawa stojąca jest zasadniczą postawą w liturgii. Jest znakiem świadomego uczestnictwa i zaangażowania, a nie biernej tylko obecności. Wymownym wzorem biblijnym jest dla niej obraz z Apokalipsy; "wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć (...) stojący przed tronem i przed Barankiem (...) i głosem donośnym wołają[cy]: Zbawienie u Boga naszego" (Ap 7, 9-10).

     Chodzenie

  - nie "łazić" albo ociągać się czy marudzić
  - nie biegać lub śpieszyć się
  - powinieneś iść spokojnie i równym krokiem

  Zwróć uwagę na odstęp przed tym, kto cię poprzedza. Trzymaj się prosto, bo chodenie jest cechą człowieka, któremu naprzeciw wychodzi Bóg.

     Stanie

  - nie chwiać się i nie ruszać
  - nie stać krzywo ( garbić się ) i nie opierać się
  - powinieneś stać cicho i prosto.

      Kiedy należy zachować postawę stojącą?

  - od początku Mszy Św. aż do oracji włącznie,
  - od werstu Alleluja przed Ewangelią aż do jej zakończenia,
  - podczas wyznania wiary i modlitwy powszechnej,
  - od wezwania kapłana Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę ...,
  - podczas prefacji aż do Święty, święty włącznie,
  - począwszy od Oto wielka tajemnica wiary aż do Baranku Boży włącznie,
  - podczas modlitwy po Komunii Św. oraz obrzędów zakończenia.

    Stanie wyraża godność i radość dzieci Bożych oraz gotowość do służby i ofiary. Jestem gotowy iść za Tobą, Panie, gdy Ty mnie wezwiesz.

  - Postawa siedząca

     Postawa taka wyraża skupienie, sprzyja rozważaniu usłyszanego słowa Bożego. Kiedy więc w czasie Mszy św. siadamy, nie znaczy to, że nadeszła "chwila odpoczynku". Siadamy w tym celu, aby lepiej słuchać, aby więcej zapamiętać, aby doskonalej rozważyć słowo, które Bóg do nas kieruje. Powinna to być postawa człowieka "zasłuchanego", ale pozostającego w postawie pełnej szacunku. Trzeba usiąść prosto, nogi oprzeć swobodnie na ziemi, a ręce na kolanach, oddychać spokojnie i równo, nie rozglądać się. Tej zewnętrznej postawie skupienia i uwagi winno towarzyszyć otwarcie serca i gotowość do przyjęcia nauki. W przypowieści o siewcy Chrystus wyjaśnia, że słuchanie musi się łączyć z odpowiednią postawą w życiu. Od niej bowiem w dużym stopniu zależy los słowa Bożego (por. Mt 13, 3-23). Trzeba usłyszane słowo codziennie wprowadzać w czyn, dlatego właściwa postawa słuchająca jest także świadectwem gotowości przyjęcia słowa. Wzorem takiej postawy jest ewangeliczna Maria, która usiadła "u stóp Pana i przysłuchiwała się Jego mowie" (Łk 10, 39). Z podobnym nastawieniem uczestniczymy we wspólnym śpiewie lub recytacji psalmów Liturgii godzin. Nasza modlitwa ma wtedy szczególnie medytacyjny charakter, ponieważ psalmy są natchnionym słowem Bożym. Postawa siedząca może także uświadamiać człowiekowi bliskość Chrystusa, który codziennie ze swymi uczniami zasiadał do stołu. Dziś także zaprasza do swego stołu wszystkich, którzy w Niego wierzą.

    Siedzenie

  - nie garbić się,
  - nie oglądać się,
  - ręce powinny spoczywać na kolanach.

    W którym momencie liturgii siadamy?

  - podczas czytań mszalnych, psalmu responsoryjnego i kazania ( homilii ) oraz ciszy po kazaniu,
  - podczas przygotowania darów ofiarnych ( z wyjątkiem tych ministrantów, którzy podają ampułki ),
  - podczas rozdawania Komunii Św. ( z wyjątkiem tych ministrantów, którzy podają patenę ) i chwili ciszy po Komunii Św.,
  - w czasie ogłoszeń parafialnych.

    Siedzenie jest postawą spoczynku, gotowości słuchania i zastanawiania się.

  - Postawa klęcząca

     We wspólnej modlitwie liturgicznej przyjmujemy ją często, szczególnie w czasie nabożeństw eucharystycznych. Jest to przede wszystkim postawa adoracyjna. W ten sposób człowiek pragnie wyrazić swoją małość w obliczu Boga i pragnie wyznać, że Bóg jest Panem i Królem. Przed Chrystusem Zmartwychwstałym zgina się "każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych" (Flp 2, 10). Postawa klęcząca wyraża się nie tylko zgiętymi kolanami. Istotne znaczenie mają także ręce złożone na piersi, oczy wpatrzone w Najświętszy Sakrament, wyprostowany tułów. Z całej postaci winno bić skupienie i świadomość trwania w obecności Boga. Postawa klęcząca jest także postawą błagalną oraz wyrazem pokuty. Jak celnik bijący się w piersi, stajemy przed Bogiem skruszeni, świadomi naszych win. Postawa syna marnotrawnego, który pada na kolana przed Ojcem posiada również swe cechy charakterystyczne. Łączy się z niskim pochyleniem głowy, biciem się w piersi i innymi znakami żalu. Zewnętrzna postawa jest zawsze tylko wyrazem intetncji serca. Właściwe uwielbienie, prośba i żal płyną z wnętrza człowieka. Jednak gesty naszych rąk i postawa całego ciała mają także istotne znaczenie w modlitwie. Należy więc dbać o ich piękno i czytelność. Szczególnie z tą postawą związany jest gest podnoszenia oczu w górę. Jest to wyraz skierowania duszy i myśli do Boga. Modlący się człowiek instynktownie podnosi oczy w górę. Ten gest ułatwia modlitwę i skupienie. W kanonie rzymskim zawarto przepis, polecający kapłanowi podnieść oczy w górę przed Przeistoczeniem, w chwili gdy kapłan wspomina ten gest Jezusa.

     Klęczenie

  - jeśli nie trzymasz nic w rękach wówczas je złóż.

    Kiedy klęczymy?

  - podczas modlitwy eucharystycznej po śpiewie Święty, święty... i na słowa Oto Baranek Boży... Panie, nie jestem godzien... Klęczenie jest postawą czci, uwielbienia i adoracji.

    Skłon głowy

  Skłaniam głowę, kiedy przynoszę coś kapłanowi, np. podczas przygotowania darów ofiarnych. Skłon głowy jest znakiem szacunku i uprzejmości.

    Skłon ciała

  Przy tym pokłonie zginam głęboko głowę i ramiona. To również jest znak czcii uwielbienia. Jeśli w jakimś kościele nie jest przechowywany Najświętszy Sakrament ( nie ma "wiecznej lampki" ), wtedy skłaniam ciało przed głównym ołtarzem albo przed krzyżem.

    Przyklęknięcie

  Przyklękam zawsze na prawe kolano, dotykam nim posadzki. Przyklęknięcie jest najważniejszym znakiem czci i uwielbienia. Jest ono znakiem adoracji: uniżam się przed nieskończonym i niezmierzonym Bogiem i przed Jego Synem, Jezusem Chrystusem. Dlatego w kościele przyklękam przed tabernakulum, gdzie przechowuje się Święte Hostie - Najświętszy Sakrament, w którym w szczególny sposób obecny jest Jezus Chrystus.

    Złożenie rąk

  Gdy jako ministrant nie niesiesz żadnego przedmiotu, albo gdy nie masz w ręku modlitewnika - śpiewnika, wtedy złóż ręce.   Ręce powinny być zawsze złożone na wysokości piersi i stale skierowane ku górze. Kiedy łączymy ręce razem i składamy je do modlitwy, znaczy to: gromadzimy się, zwracamy do Boga, oddajemy Mu siebie samych!

    Zapamiętaj

  Wszystko, co jako ministrant czynisz przy ołtarzu, winno być sprawowane w spokoju i dziać się bez pośpiechu. Twój spokój i opanowanie udziela się uczestnikom liturgii. Nabożeństwo liturgiczne nie może nigdy być gonitwą, bo jest ono uosobienem piękna. Dlatego winno być sprawowane w spokoju i z wielkim dostojeństwem.



<<< powrót aBc


© 2012 - SLO Przemków - P.Juchom - wszelkie prawa zastrzeżone.